Poniższy artykuł pochodzi z pierwszego numeru nowo powstałej gazety internetowej - dwumiesięcznika: Czas tajemnic, który poświecony jest tematyce ufo, paleastronautyce, parapsychologii, tajemnic historii i ezoteryce. Gazeta dostępna jest na stronie www.czastajemnic.republika.pl

Czy Jezus Chrystus poślubił Marię Magdalenę ? Czy owocem ich związku było dziecko ? Co mówią na ten temat zapomniane ewangelie ? Ergo, czy nie mający precedensu w kręgach literatury spiskowej dziejów bestseller Dona Browna - ,,Kod Leonardo da Vinci" - jest li tylko literacką fikcją ?

Kontrowersyjna książka "Kod Leonarda da Vinci" pióra renomowanego pisarza, Dana Browna, niczym dobrze przyrządzony suflet z górą smakowitych składników w postaci porywającej akcji, ciągnącym się długim sznurem rewelacyjnych zakodowanych zagadek i bulwersyjnych spisków, jest połykana z wielkim haustem przez głodną tajemnic szeroką rzeszę czytelników odkąd ujrzała światło dzienne w księgarniach całego świata w 2003r.

Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że ta szczególna pozycja z kręgu tajemniczej literatury zyskała już światowy status bezprecedensowego bestsellera. Przyczyna jest zaiste czytelna. Odkurzenie z wielkim rozmachem pisarskim starych i zapomnianych historii dotyczących początków chrześcijaństwa i zgoła intrygujących hipotez zeń związanych pozwoliło zyskać autorowi ,,Kodu Leonarda da Vinci" miano jednego z najpoczytniejszych pisarzy ostatnich lat. Ściślej zaś precyzując, sukces książki został osiągnięty dzięki opartej na filarach nad wyraz niezwykle tajemniczej fabuły, która wykoncyponuje szereg sensacyjnych sekretów. Są to m.in. domniemane stosunki, jakie łączyły dwie kluczowe postacie biblijne - Jezusa i Marię Magdalenę, ukrywany skrzętnie pod dywanem przez Kościół Katolicki kult płodności i żeńskiej świętości, który był rozpowszechniany niegdyś w chrześcijańskich kręgach wyznaniowych oraz rzekome tajne stowarzyszenia, pilnie strzegące najtajniejszych sekretów chrześcijaństwa. A wszystko to zakodowane z uwzględnieniem wszelkich zasad kryptograficznych w obrazach świetlanego umysłu renesansu - Leonarda da Vinci. W tej sytuacji pytanie nieuchronnie ciśnie się samo na usta: Co tu jest prawdą, a co literacką fikcją ?

Nie da się ukryć, że tło fabuły, które jest osią napędzającą akcję książki na podobieństwo rozpędzonego do prędkości 200km/h ekspresowego pociągu, w nieuchronnej konfrontacji z bezspornie ustalonymi faktami, jest niestety co najmniej problematyczne. Toteż w niniejszym artykule - w celu oddzielenia od siebie nieustannie zazębiających się i na przemian przeplatających w tej książce faktów od ewidentnej fikcji - chcielibyśmy dogłębnie przeanalizować wątki poruszane przez Dona Brawna, rozświetlając w ten sposób nieco historyczne mroki początków chrześcijaństwa.

Zapomniane ewangelie gnostyczne kluczem do zagadki

Wnikając w naruszone zębem czasu tło, jakie otaczało początki chrześcijaństwa, niewątpliwie wartym dogłębniejszego oglądu jest w istocie tajemnicza postać Marii Magdaleny - bezsprzecznie mającej wiele wspólnego z życiorysem Jezusa. Fascynacja tą osobą w kręgach teologicznych na dzień dzisiejszy nie zna granic. Wielu niestrudzonych wodzicieli pióra rozpoczęła swoje teologiczne harce na łamach różnych gazet, prezentując szereg kontrowersyjnych wywodów, próbujących udzielić odpowiedzi na nurtujące pytanie, czy Jezus de facto poślubił Marię Magdalenę i czy owocem tego związku było dziecko. Bez wątpienia wiele kluczy do rozwiązania owej zagadki można odnaleźć w osobliwych ewangeliach gnostycznych.

Arcyciekawa piątowieczna Ewangelia Marii Magdaleny, która w 1986r pojawiła się dosłownie ,,znikąd" na kairskim rynku antykwarycznym oraz 46 innych wczesnochrześcijańskich tekstów, jakie zostały odkryte niedaleko miasteczka New Hammandi w 1946r rzucają nowe światło na korzenie chrześcijaństwa i bezsprzecznie dowodzą, że początki tej religii były zgoła inne aniżeli sobie wyobrażali teologowie, albowiem ukazują gnostyczny odłam chrześcijański, opierający swoje praktyki wyznaniowe na ezoteryce. Co jednak najważniejsze, z licznych kruczków zawartych w tych tekstach odnajdujemy wiele poszlak optujących, w rzeczy samej, za hipotezą małżeństwa Jezusa z Marią Magdaleną.

Maria Magdalena oddaną służebnicą Pana

Tak więc, ta kluczowa postać biblijna - dotychczasowo spychana ze zrozumiałych względów na margines kanonu biblijnego (fakt ewentualnego małżeństwa Marii Magdaleny z Jezusem immanentnie mocno by naruszał filozofie rozpowszechnianą przez ortodoksyjny kościół, który doszedł do władzy) i uznawana za prostytutkę - okazuje się być wierną służebnicą i towarzyszką Jezusa, która wspierała finansowo szerzoną przezeń działalność aż do jego ostatnich dni ziemskich. Co więcej, po śmierci i wniebowstąpieniu Jezusa kontynuowała jego dzieło, jako wzorowa chrześcijańska kapłanka.

Jako że Jezus był typowym żydowskim rabbim i jak każdemu takiemu kapłanowi przystało mieć żonę, fakt pojawienia się na jego horyzoncie życia ewentualnej takowej wybranki nie powinien budzić najmniejszych wątpliwości. Wszak z Listów do Hebrajczyków jasno wynika, że Jezus w niczym nie różnił się od przeciętnego człowieka, za wyjątkiem grzechu. Czy w takim razie małżeństwo i występujące w nim stosunki seksualne są grzechem ? Zdecydowanie nie. Zatem któż inny, jak nie Maria Magdalena mógł dostąpić tej dojmującej przyjemności zawarcia związku małżeńskiego z Jezusem. Wiemy, że dla Jezusa była ona znamienną osobą. Ze słów zawartych w Ewangelii Tomasza dowiadujemy się, że Chrystus upatrywał w niej wielkie nadzieje; pragnął dać jej szczególne przewodnictwo w szerzeniu Słowa Bożego. Szczególnie doniosłe znaczenie w tym kontekście ma tutaj fragment z Ewangelii Filipa, będącej jednym z 46 tekstów gnostycznych odkrytych niedaleko New Hammandi, w którym czytamy co następuje:

,,(Chrystus kochał) ją bardziej niż (wszystkich) uczniów (i zwykł ją) całować (często) w usta".

Z tych słów oczywiście nie wynika, że pocałunek miał tutaj znaczenie erotyczne. W swej istocie symbolizował jedynie czysto duchowe dostąpienie łaski. Maria Magdalena dzięki Chrystusowi narodziła się na nowo, by stać się oddaną uczennicą charyzmatycznego nauczyciela.

Królewska krew płynie do Francji

Jakkolwiek, intrygujące bliskie stosunki więzi między Chrystusem a Marią Magdaleną, na jakie wskazują pozakanoniczne ewangelie, zyskują nad wyraz jasne światło dopiero wówczas, gdy poruszymy wątek poszukiwanego od wieków św. Graala, który na przestrzeni 2000 lat zdążył obrosnąć w liczne legendy. Jak się bowiem okazuje znaczenie tego słowa może odgrywać znamienną rolę dla umocnienia hipotezy małżeńskiego związku Jezusa z Marią Magdaleną. Otóż bowiem same słowa sangraal i gradales mogą mieć - jak można domniemywać - ukryte znaczenie. Przykładowo saangral po rozdzieleniu na dwie części (sang raal) oznacza zupełnie co innego, a mianowicie...... królewską krew (sic !).

I w ten oto sposób powszechnie znana legenda o św. Graalu nieoczekiwanie zostaje zwekslowana na zupełnie inne tory. Nie jest już zwykła legendą o kielichu (czytaj: pucharze), lecz zakodowaną opowieścią o ,,królewskiej krwi". Krwi Chrystusa z rodu Dawida, która zaczęła płynąć w łonie Marii i która znalazła się w niebezpieczeństwie po jego ukrzyżowaniu. Maria Magdalena - w obliczu zaistniałych okoliczności - musiała niezwłocznie opuścić swój rodzimy kraj, aby ratować dziecko, będące owocem jej związku z Chrystusem. Pozostaje sobie tylko zadać pytanie: gdzie mogła zbiec Maria Magdalena ? Trop w tej sprawie prowadzi nas wprost na wybrzeża Morza Śródziemnego, a dokładnie rzecz ujmując, ku śródziemnomorskim krainom Francji (wówczas Galii). To właśnie tam Maria Magdalena dotarła, aby m.in kontynuować nauczanie zapoczątkowane przez Jezusa.

Spośród mrowia francuskich legend z łatwością możemy doszukać się opowieści potwierdzających podróż Marii Magdaleny pospołu z Józefem z Arymatei do ziemi francuskiej. Ich dramatyczna wyprawa zakończyła się rzekomo w okolicach, gdzie dziś stoi turystyczne miasteczko Saintes - Maries - de - la - Mer. W zdobiącym ta miejscowość piękną architekturą kościele wyznaje się ze szczególnym uwzględnieniem interesująca nas postać Marii Magdaleny. Mało tego, w krypcie tegoż kościoła zbudowano przepiękny ołtarz poświęcony ze wszech miar intrygującej osoby ochrzczonej mianem ,,Sara Egipcjanka".

Czarna Królowa potomkiem rodu dawidowskiego

23 - 25 maja do tej malowniczo położonej miejscowości rokrocznie zjeżdża się liczne grono wyznawców, którzy chcą upamiętnić przybyłą na te ziemie przed wiekami egipską dziewczynę. Czy przypadkiem można nazwać fakt, iż imię Sara znaczy po hebrajsku - ni mniej, ni więcej - jak księżniczka bądź nawet królowa. Zaakcentujmy nadto wyraziście - ,,Czarna Królowa". Czy nie brzmi to podejrzanie ?

Wszelkie wątpliwości związane z tą osoba rozwiewa ewidentnie gros innych legend głoszących niezbicie, że Sara była dzieckiem, które przybyło w te okolice wespół z Marią Magdaleną. Zatem czczone czarnoskóre dziecko byłoby córką samego Jezusa Chrystusa. Może się to wydać wprost nieprawdopodobne i na domiar absurdalne, ale w rzeczy samej całokształt gnostycznych ewangelii i legend podkreśla nad wyraz jasno wagę tego stwierdzenia.

Ważnym uzupełnieniem tej tezy jest kolejna interesująca konkluzja. Otóż w świetle ustalonych dowodów w francuskiej dynastii Merowingów (sic ! - słowo to po rozdzieleniu na dwie części, czyli mer i vin, oznacza dosłownie ,,Maria" i ,,wino") płynie rzekomo ,,święta krew". Krew Jezusa i Marii Magdaleny.

Czy powyższe wywody w pełni udzielają odpowiedzi na postawione na początku niniejszego artykułu prowokujące pytania ? Niewątpliwie w jakimś stopniu zbliżyliśmy się o krok do rozwiązania nurtującej nas zagadki. Jakkolwiek, sprawa ta nadal pozostaje jednak otwarta.

Dokończenie w następnym numerze na stronie: www.czastajemnic.republika.pl